NETFLIX PRZEDSTAWIA
FILM NETFLIX
Sprzątanie!
Uzbroić się, panowie.
Powiem to ostatni raz.
Co z moim pomysłem Klubu Jeansów?
Prawda?
20 dolców miesięcznie za dostęp do 10000 par?
Kto by nie chciał?
Prawie nikt, kogo pytaliśmy. Prawda?
A Gorące Korki?
Dzieci lubią seksowne nauczycielki.
Prawda? Musimy tylko skompletować stajnię psorek.
Ogłaszanie naboru do „stajni psorek” w internecie
- było złym pomysłem. - Wymyślę inną nazwę.
Płacenie kobietom za obnażanie się przed dziećmi
jest ogólnie dziwnym konceptem.
Dlaczego to ja podrzucam pomysły?
Ty jesteś od pomysłów, Darren.
Ja pytam, dlaczego. Ty mówisz, co, a Dunc mówi, jak.
Wrzućmy wysoki bieg.
Dlaczego? Bo nasze życie jest do dupy.
Co z tym zrobimy, Darren?
I jak to zrobimy?
Czas na... wysokie obroty.
Właśnie. Sprzedaj mi trochę szałwii.
Zaraz sobie polatam.
Jesteś ćpunem. Pomogę ci.
Proszę bardzo.
Dzięki, skarbie.
Użyj sobie.
Co ty robisz?
Naciągacz ze mnie.
Jestem Rickiem Rossem naszej trójcy.
Ale w czym problem?
Zioło już na mnie nie działa.
A to tak.
Super.
Nie zostanę mamuśką z Moonlight.
Słyszałem o tym filmie. Ale nie oglądałem.
Wolę La La Land.
Pa.
Nara.
Zaraz go zacznie wykręcać.
Spójrz, ile koleś miał towaru. Obczaj.
Nie dotykaj.
- Koleś ma spust. - Tak, nie.
Glutki z Nickelodeona.
Gęsta konsystencja. Jak Flubber.
Wetrzyjmy to w buty i zagrajmy w kosza.
Gość musi mieć potężne jaja,
żeby wyprodukować tyle towaru.
Wolę nie myśleć o czyichś jajach.
Ale żeby wycisnąć taki spust,
musiałbym mieć laskę pierwsza klasa. Co nie?
Tak.
Są wszędzie. Tutaj jeden. I tutaj. I tam.
Facet spuszczał się w całym pokoju.
To my powinniśmy spuszczać się w gumy.
Albo nawet bez gum.
Gość żłopie szampana jak jakiś mega boss,
a ja tu trzymam szczotkę od złej strony.
Już to słyszałem. Powinniśmy nosić brylanty,
hodować pytony-albinosy i należeć do klubu Raya.
Raya!
Ale nie należymy.
To nasze życie.
Nie wygazował się. Spróbuj.
Co to było?
Rzuca nim. Ej, weź gumę.
- Połóż mu na buzi. - Łobuz.
Zasłużył sobie.
O Boże.
Skóra węża.
Nie kładź tego na mnie.
Ziomek, nie.
Połóż mu na twarzy.
- Pstryknij zdjęcie. - Nie!
Jak położysz mu na twarzy.
Nie położę. Pstrykaj.
- Połóż! - Mógłby złapać syfa.
Sperma jest w gumie.
Pstrykaj!
- Łap! - Kobieta może być chora.
Wiadomo, że ona też może.
Hej!
- Co mu jest? - Darren? Przestań.
Ja się tym zajmę.
Chcecie szałwii?
Wypierdalać z mojego pokoju!
- Wynocha, pokojówki. - Jesteśmy obsługą hotelową.
- A ty nie jesteś super. - Właśnie, koleś.
- Mówiłem o niej, Mały Dunc. - Ja też.
W 2018 do lasek też mówi się „koleś”.
- Dobra. - Serio.
Co robicie?
Siema, koleś.
Widzisz?
Znów jest na haju?
Nie.
Nie mówi prawdy. Muszę powiadomić Mitcha.
Lepiej nie.
- Nie dzwoń. - Mówi Cassie.
Nie rób mu tego.
- Chryste. Podnieś go. - Co?
- Na wózek z nim. - Wstawaj, Darren.
Powoli.
Krzyczeli na gości i jarali zioło?
Tak. Byli wulgarni.
No tak, Rennie. Jak to chłopcy.
Nadal interesuje cię awans na menadżerkę?
Dziś możesz się wykazać, złotko.
Kapujesz?
Obyś pokazała, że masz jaja.
Mam... ogromne narządy kobiece, które zwisają.
Jak jaja. Nazywają się jajniki. Są wewnątrz.
Świetnie, bo dziś mamy tu nieźle zakręconą imprezę.
Was też potrzebuję.
Dzisiaj? Powaga?
Corky! To pan Ahmad.
Osobisty attaché beja Tunezji.
Jak ten lokaj w Bajerze z Bel-Air? Nieźle.
Nie jestem lokajem.
- Co się z nim stało? - Ma się dobrze.
Bej Awadi? Ten bogacz z Instagrama?
O nim mowa.
Uwielbiam go.
Robi sobie zdjęcia z laskami i giwerami,
i z laskami strzelającymi z giwer na aeroślizgu.
Ten, co zesrał się ze szczytu wieży Eiffla?
Zapłacił komuś 10 kawałków, żeby to zrobił.
Taki z niego typ.
Płaci ludziom za robienie takich głupot.
- Ziomy! - Co?
Powinniśmy wcisnąć mu...
Powinniśmy wycisnąć z siebie wszystko... na imprezie. Praca zespołowa.
Nie wolno wnosić aparatów. Tych w komórkach też.
Bej ceni sobie dyskrecję.
Jasne. Dawajcie.
- Teraz? - Tak.
Hasztag „teraz”. Co wy macie z tymi komórkami?
Oddam je wam.
Dobra. Teraz...
Nie powinniście gdzieś być?
Spieprzać!
Weź się w garść, Rennie. Przed nami długa noc.
Tak jest. Trudno się tam dostać.
Mówię do niej Rennie, bo pomaga mi na zgagę.
Lubię ksywki. Odkąd byłem rozgrywającym na studiach.
Nasza ochrona zaraz tu będzie.
Świetnie. Zagramy?
Nie.
42, jazda!
- Rzucasz? - Nie wiem...
Trafiony!
Wciąż potrafię. Ścigajmy się.
Nie bądź skąpy, tatku.
Buziaki.
Podoba ci się?
To dla ciebie.
- Muszę kończyć. - Do zobaczenia, sexy.
Jestem Ray.
Mitch zwykle zleca mi ochronę imprez.
Ale wy chyba znacie się na rzeczy.
Jestem tu tylko dla kasy.
Ja też.
Donaldzie, połącz się z naszymi zagranicznymi bankami.
Nie jestem tu, bo wyglądam jak czarny spec ze Szklanej pułapki.
Bo nie wyglądam.
Mam tego dość, Roger.
Musimy zabezpieczyć budynek
i zaminować wejścia, zanim opanujemy dach.
Do tego czasu jesteście ochroną hotelu.
Jak tylko Bej poda nam hasła do kont,
a Donald zrobi przelewy, spływamy.
Panowie, do dzieła.
I pozbądźcie się ciała.
Złap za kostki. Jesteś w tym dobry.
Jeb się, cioto.
Chcesz sprzedać bejowi Tunezji jeden z naszych pomysłów na milion?
- Tak. - Jeśli mamy to zrobić...
- Zrobimy. - Który pomysł?
Możemy spróbować z Klubem Jeansów, Gorącymi Korkami...
Średniowiecze: śniadanie, lunch i turniej?
Nie chcę więcej słyszeć o średniowieczu.
Konkurencja podaje tylko obiady.
Dodamy dwa posiłki.
Wygryziemy ich z... mediewalnego rynku kulinarnego.
Jest sporo wart.
Macie lepsze pomysły? Chętnie posłucham.
Na razie tylko ja na coś wpadam.
Kombinezon Skintendo?
Co? Nie...
Jedziemy Skintendo. Mnie się podoba. Przecież wiadomo, że ten gość
nigdy nie zainwestuje w Skintendo.
Nawet za milion lat.
Więc to tak?
W końcu mamy szansę
na spełnienie życiowych marzeń,
a wy chcecie odpuścić?
Więc to tak?!
Nie chcę do końca życia zbierać zużytych kondomów,
nie wiedząc, w jakiej pozycji goście się bzykali.
Po bożemu? Na pieska?
W tyłek? Na boku? Nie mam pojęcia.
Tak, Alexxx, wszyscy chcemy wiedzieć, jak rżną się inni.
- Oczywiście. - Właśnie.
- Ciągle o tym myślę. - Zgadujmy dalej.
- Na jeźdźca? - Na pług. Łapiesz za nogi...
- Noga tak... - Nie mamy kombinezonu.
Właśnie. I nie mamy na czym pokazać mu gry.
Dobra. Gotowi?
Ty jesteś rozgrywającym, ty biegaczem. Dostajesz piłkę.
Spisz cały techniczny bełkot tak,
żeby Bej załapał, o co biega.
To masa roboty.
Darren, załatwię mazaki i tablicę.
Pięknie narysujesz Lumberjacksona.
Z nabitymi muskułami. Wyrzeźbionego.
I narysuj kombinezon Skintendo, OK?
Postaraj się, a ja sprzedam mu ten jebany pomysł.
- Dobra. - Hajsik, koledzy, hajsik.
Łapy. Ekipa Dew w akcji!
Wreszcie spełnimy marzenia o miliardach.
Do dzieła! Dawać piąchy.
Wszyscy.
Dajcie piąchy. Ekipa Dew.
Kocham was, chłopaki. Podjarałem się.
Skołuję materiały.
Pamiętaj o mazakach. Spoko.
- Co to, kurwa, było? - Co?
Ma coś sprzedać. Niech spróbuje ze Skintendo.
Słuchaj, głąbie. Nie możemy wspomnieć o ulepszeniach,
o łączności bezprzewodowej ani o trybie kontroli.
Jeśli wspomnimy,
Alexxx dowie się, że pracowaliśmy bez niego.
Mam dość tej roboty. Mogliśmy mu powiedzieć.
Coś ty? Myślałby, jak na tym zarobić kasę,
a nam nie o to chodzi.
- Racja. - Nie powiemy mu,
bo jeszcze zabije siebie albo kogoś innego. Nie wiem, kogo,
ale wpadnie w szał i będzie gryzł.
Dzieci. Pogryzione dzieci. Przez ciebie.
Zgoda. Zapodamy pomysł Bejowi, on nas wyśmieje,
i wrócimy do tajnych prac nad projektem.
Co to?
Elektroniczny papieros.
Aha. Wyglądasz jak przygłup, paląc to.
Nie palę. Wapuję.
To wasi chłopcy?
Chyba tak. Panie Drothers? Jestem Ahmad. Rozmawialiśmy przez telefon.
Conrad. A to Donald i Erma.
Przywiozłeś dziewczynę?
Nie jesteśmy razem.
Zanotowane.
Poznaliście Raya?
Ray się nie wyrobi.
Ale zdążył mnie wtajemniczyć. Dogłębnie.
W porządku, Conradzie.
Mówisz, że Ray cię wtajemniczył.
Wygląda na to, że zapomniał o najważniejszym.
Nie wolno czapek.
Bej chce być jedynym gościem w czapce.
Rozumiem go, bo mam to samo.
Mówię poważnie. Fajny Kangol, ale...
Dziś będziesz „Kangulem”.
Co ty na to?
Przed nami przyjęcie.
Zabawmy się.
Zatańczymy dziś, moja droga.
Złapcie mnie!
No więc poznałem Beja,
kiedy mówił w TED Talks w Vegas
o byciu sobą.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Chociaż może to przesada.
Jesteśmy znajomymi.
Liczę na to, że dziś go spotkam.
Oczy otwarte. Gdzieś tu jest.
To Action Bronson.
Panie Bronson,
ma pan ochotę na quesadillę z grillowaną wieprzowiną?
I kukurydzą...?
Zajebiście pyszne.
Fajnie, że smakowało.
- Wypluł. - Powiedział, że pyszne.
Może liczy kalorie. Ma sportowe ciuchy.
O, w mordę. Jest.
Bej.
O Boże. To jest gość.
Nawet jego pies ma 100 tysięcy obserwujących.
No, nie wiem. Chyba dobrze się bawi.
Lepiej dajmy mu spokój.
Bądźmy w pobliżu. Niech sam do nas przyjdzie.
W jakim pobliżu? Niby gdzie?
- Niedaleko Actiona. - Nic z tego nie wyjdzie...
Chrzanić to. Idziemy.
Kiedyś miałem hienę, ale jebaniutka zdechła.
Przekąski dla Beja.
Kazałem ją wypchać
i dać sztuczną cipę.
Teraz dymam ją, ile wlezie.
To nekrofilia i zoofilia w jednym.
Ubaw po pachy.
Przezabawne.
Quesadillę z wieprzowiną
i kukurydzą?
Brzmi zajebiście.
Wrzuć mi do ust.
- Serio? - Jasne, ziom.
- Trafiłem! - Rzucaj.
- Rzucam! - Dawaj!
Zawaliste.
Ociekam tłuszczem.
- Jesteś w porzo. - Dziękuję. A to żarło wymiata.
Mogę o coś spytać?
- O co, ziom? - Lubisz czarnych?
Bo Lumberjackson to pierwsza sterowana ciałem gra
z gatunku Równi, równiejsi.
Wykorzystuje rewolucyjny kombinezon Skintendo...
Proszę się natychmiast odsunąć.
Wyluzuj, Ahmad.
Chcę go wysłuchać.
Jestem wyluzowany.
Zorganizowałem tę imprę.
Wystąpi Shaggy.
Shaggy? Ten mizerniak gówno zaśpiewa.
A ty odłóż to stare BlackBerry.
Prymitywne, przestarzałe gówno.
Kto w 2018 używa sprzętu bez ekranu dotykowego?
Ale z ciebie drągal. Ja cię kręcę.
Co za ćwok.
- Jest tylko lokajem. - Frajer.
Masz niską samoocenę. Spadaj.
Co mówiłeś, ziomal?
Steruje się tym kombinezonem?
Tak. A tutaj...
Tu mamy schemat.
Sam zaprogramowałem.
O Boże. Podejdź no tu,
rozepnij rozporek,
wyciągnij parówę
i pokaż nam,
drugą głowę geniusza.
Czaisz?
- Wystaw fiuta. - To mój fiut powinien tu dyndać,
bo to mój koncept.
Mój pomysł. Ale nic nie pokażę.
Fajny komiks. Zbudowaliście to?
Tak, zbudowaliśmy.
Kombinezon ma nowe funkcje,
jak tryb kontroli, gdzie można sterować tym,
kto ma go na sobie.
To rewolucja.
Nieźle. Potrzebne mi będą trzy...
Uwielbiam rżnąć białe kobiety.
Czuję wtedy władzę.
I jeśli mogę je kontrolować...
Zapomniałem o trybie kontroli.
Ale wiecie, kto o nim pamięta?
Sony i Microsoft.
Byli zainteresowani naszym pomysłem,
ale kazałem im spierdalać,
bo Ekipa Dew chce biznesu z Bejem.
Ekipa Dew? Chwila, moment.
Pijecie Mountain Dew?
- Tak. Dokładnie. - Zgadza się.
Ja pierdolę. Ja też.
Niezłe jaja, ziom!
- Próbowałeś smak Baja Blast? - Pewnie.
- Dobry. Ja lubię Code Red. - On woli Code Red.
Uwielbiam was.
Pogadajmy o cyferkach.
To lekkomyślna inwestycja. Mieliśmy się takich wystrzegać.
Ty tak powiedziałeś.
A teraz wyjmij moją książeczkę czekową
i wypisz tym pojebom czek
na 200 jebanych tysięcy dolarów,
żeby mogli spełnić marzenie.
Tak jest. A potem wyszoruj cipkę mojej hieny,
bo chcę dziś podymać.
Słusznie. Należy ci się.
- A teraz spierdalać. - O mój Boże.
Później dokończymy rozmowę o cyferkach.
- Dziękujemy. - Nara.
Dziś trwonię hajs.
To dopiero początek.
Nic z tego.
Przykro mi, Corky. Jazda, chłopcy.
Jazda.
Cassie!
Rennie! Spotkajmy się przy windzie.
Nasz czek.
- Spieprzać. - Tak, ja tylko...
Już idziemy.
Wynocha.
Szlag.
Ci idioci próbowali właśnie
sprzedać Bejowi grę wideo.
Miałaś być twarda.
Przepraszam.
Nie chcesz awansu?
Na to wygląda.
Wylatujecie z pracy!
Tylko nie to, Mitch.
- Został zaatakowany. - Wynocha!
Cassie...
- Do pracy. - Tak jest.
Masz parę w ręku.
W porządku?
Przyłożyć ci lodu na łapkę?
Nie trzeba.
A do sutków?
Chciałabyś?
To mnie jara.
- Jarasz mnie, kobietko. - Chcesz się zabawić?
- Pewnie. - Dobra.
- Wiedziałem. - Co powiesz na to?
O, tak.
Mam coś sztywnego...
Tylko nie fiuta.
Ojoj...
Tak już jest. Raz na wozie, raz pod wozem.
Klucz do naszej przyszłości
jest w kieszeni lokaja.
Jestem Alexxx przez trzy „x”.
I zaraz na tych skurwieli eksploduję.
- Trzy iksy to trucizna. - I film z Vinem Dieselem.
Stul ryj.
I ostry sos do grilla,
ale wiecie, o co mi chodziło.
Skarbie, czy całkiem ci odjebało?
Zabierz go stąd. Jeśli go zobaczą, zanim...
Zablokować wyjścia.
Trzech kelnerów ucieka. Wiedzą o nas.
Już czas, Donaldzie.
Przyjąłem.
Cześć, koledzy. Ochrona Beja Awadiego.
- Jedno pytanie. - Jakie?
- Chcecie umrzeć? - Co?
Co, nie nosicie lunchu?
Zabrać tych pajaców na dach.
Idziemy.
Spokojnie.
Zamykamy budynek.
Do wszystkich jednostek. Rozpoczynamy operację Trespass.
Przeszukać hotel.
Zamknąć i zaminować wszystkie wyjścia.
Przejmujemy budynek.
Nie wstawać!
Spokojnie. Róbcie, co mówią.
Wszystko będzie dobrze.
Prawda?
Ja jebię!
Szlag.
Co jest, kurwa? Mieliście nas ochraniać.
Koniec zabawy.
Przestań wapować. Duszę się!
Cicho!
Na pewno będą na nas czekać
i obetną nam fiuty.
Schowamy się w szybie.
- Podsadźcie mnie. - Co?
Co robisz?
- Znalazłem skobel. - Tak?
- Chyba tak. - Łap się.
Szlag.
Wspięli się do szybu.
Mogą być gdziekolwiek.
Wypatrujcie ich.
Zaraz go znajdę.
- Mówiłeś, że znalazłeś. - Że chyba znalazłem.
Cicho, Mały Dunc.
Nikogo nie ma.
Za mną.
Powinniśmy się poddać.
Co? Nie.
Nie poddajemy się. Nie bądź cipą.
Doceniliby to.
I obcięliby nam fiuty.
- Wezwiemy pomoc. - Nie wezwiemy.
Zjedźmy po poręczy. Będzie kozacko.
- Co? - Tak.
- Szlag. - Pomóżcie.
Niezbyt kozackie. Wstawaj.
Wszystkie wyjścia zamknięte.
Ani śladu kelnerów.
Zamknęli wyjścia. Nie mamy komórek.
- Przerąbane. - Co ty powiesz?
Znajdźmy telefon.
SCHODY
Pusto.
- Mam dwie. - Zaprowadź je do reszty.
Ruchy, dziwko.
Jazda. Związać ich razem.
Obroża na grupę.
Słuchajcie, jeśli chcecie przeżyć.
Obroże są połączone z czujnikami
rozmieszczonymi przy wyjściach.
Przy próbie ucieczki
eksplodują.
Przejebane.
Jeszcze ja.
Zabierz im komórki.
Jeśli będą kombinować... Nie zabijać nikogo bez mojej zgody.
Nie chcemy mordować,
tylko pobrać myto od Beja
za stąpanie po amerykańskiej ziemi.
Nie dostaniesz mojego hajsu, ziom.
Czyżby?
„W razie ataku terrorystycznego nie sprzeciwiać się napastnikom.
Należy spełniać ich żądania”.
Wyczytałaś to w podręczniku?
Nie. Tak, ale co z tego?
Dzięki temu mogę utrzymać spokój w hotelu.
Ta pani nasrała w gacie.
Na to też był instruktaż?
Nie zesrałam się.
Niech to będzie jasne.
Twierdzisz, że kłamię?
Nie. Jest pan bardzo bystry
i spostrzegawczy.
Ktoś rzeczywiście się zesrał,
ale nie powiem, kto.
- Ale ktoś... - Zabrać ją stąd.
Tak. Zabrać ją.
- Zabierzcie ją. - Szlag.
Przecieka.
Dociekło do kostek.
I do obrączki na palcu.
Hotel zabarykadowany.
Już prawie uzyskałem dostęp do kont.
Wiem, „prawie” liczy się tylko przy rzucaniu granatami.
Nie tak bym to ujął.
- Telefony padły. - Internet też.
Nie ma Wi-Fi ani DSL...
Koleś otworzył tyle kart, że mam stresa.
Przecięli kable.
Tak robią.
Też bym tak zrobił.
Nie zgrywaj cwaniaka.
Pusto.
Dwóch gości ze spluwami. Idą tu.
Dość tego.
Czekaj. Co ty?
- Kieszenie? - Pokazuję, że nie mam broni.
Cicho. Coś wymyślimy. Załatwimy ich.
- Darren, wymyśl coś. - Nie mogę.
Dobra.
- Co ty? - Mam pomysł.
Dawno tego nie robiłem.
Kurwa.
A to co, kurwa?
Ale pojeb.
Rich, musisz to zobaczyć.
Jezu.
Spoczywaj w pokoju, napaleńcu.
O co ci chodzi?
Nie podoba mi się to.
Wszystko się sypie.
Hej.
Jutro o tej porze
będziemy popijali Koronę nad basenem w Cabo.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Słodki jesteś.
Kocham cię. Ja ciebie też.
- Szybki numerek. - Dobra.
O Boże.
O mój Boże.
Fu. Co nie?
- Przestań. - Przepraszam.
Złap za drugi koniec kołdry.
Włóż mi w tyłek.
Tak.
Obliż palce. W tyłek, no już.
- Nie. - O, tak.
Co to, kurwa?
Zdziel go lampką!
Przepraszam.
W porządku?
Rich!
Stój!
Kurde!
Zabiłeś faceta moich marzeń.
- Teraz zginiesz. - Nie!
Jest tylko zamroczony. Jak ten w komedii Piątek...
Przepraszam,
że go zabiłem.
Będę twój.
To nie ja.
Mały Dunc, żyjesz?
Chyba go zabiłeś.
Sorry, że nie pomogłem,
ale dostałem raz w klatę. Mocno.
Zabiliśmy łotrów.
Mój plan się sprawdził.
Przestań! Plan się nie sprawdził.
Podniecili się i Spartanin mnie kopnął.
- W porządku? - Tak.
Załatwiliśmy dziwki.
- Sprawdźmy, co mają. - Nie!
Lepiej nie. Tylko się wkurzą.
O co ci chodzi? To podstawy każdej gry.
Zabijasz łotrów i bierzesz, co mają.
- Tak. - Jakbyś nigdy nie grał. Zamknij drzwi.
Opaski zaciskowe,
spluwa i jebitny nóż.
I ja zabijam następnego.
Żeby nie było.
Odłóż to!
Więc tu jest spust.
Skoro już to wiemy,
włożę spodnie.
Dobry pomysł.
Lepiej być ubranym, gdy przyjdą odstrzelić ci łeb.
Dlaczego ubierasz się w szafie?
Pokazałeś fiuta, jaja i zwieracz.
- Zwieracz też? - Nie raz.
Dawno się nie goliłem.
Co za stres.
Wyłaź i sprzedaj mi trochę szałwii.
Teraz nie da rady, Darren, bo zaatakowali nas terroryści.
Cały czas widać ci fiuta.
Musimy się stąd wydostać.
Uciec od złych ludzi
i sprowadzić pomoc.
Jeśli chcesz olać Beja i Skintendo,
żeby ściągnąć pomoc, to trudno.
Ale zróbmy to w kozackim stylu,
bo wyjdziemy na totalne cioty.
Jesteśmy ciotami.
Ale nie musimy się tym chwalić.
Wymyśl coś zarąbistego.
- Co? - Mały Dunc.
Wprowadź w życie jego plan.
Nic nie wymyślę.
- Szlag! Wymyśliłem coś. - Co?
- Mogę to zbudować? - Tak.
Dlaczego muszę być taki gorliwy?
Ej, chłopaki?
Jeśli mój fiut wydał się mały,
to przez klimatyzację.
To dlatego.
Jest gorąco, nie? Bardzo.
Nie masz się czego wstydzić, Alexxx.
Nie ciągnij za ten, bo ciągnie z drugiej strony.
Co jest?
Orle Oko cię obserwuje.
Amerykańska bojówka? Czego chcecie?
Czasami politycznie poprawny rząd ma związane ręce.
Wtedy naród musi się chronić przed intruzami.
Nie jestem jebanym intruzem, ziom.
Kocham Amerykę.
Studiowałem na Florydzie. Obczaj czapkę.
Przyleciałem się bawić, dymać, pić i ćpać.
Co jest bardziej amerykańskie?
Forsa.
Przelejesz 500 milionów na zagraniczne konto.
500 milionów!
Odbiło ci, albinosie?
Nic z tego.
Nie dysponuje taką kwotą.
Zainwestował w obligacje...
Czy teraz uwolni trochę gotówki?
Już czaję. To taki żart. Dość czarny humor...
Knoxville, możesz wyjść.
Steve-O! Żyjesz?
Mówiliśmy, że nie możemy.
Jest sposób.
O jejku.
Kody do konta. Tylko on i jego ojciec je mają.
Co ty odpierdalasz?
Jest miły.
Twoja kolej.
Nie mogę.
Jeśli dam kody, ojciec mnie zabije.
Jak się wabi?
Kto?
Pies. Pies?
Mała Puma.
Cześć, Mała Pumo.
Grzeczny piesek.
Chodź do wujka.
Podaj mi czujnik z pasującą obrożą.
Uważaj! Ma dysplazję.
Oczywiście. Kocham psy.
Te duże. Małe niekoniecznie.
Ale ten ma fantastyczną osobowość.
Co ty robisz?
Aport, piesku.
Dzięki.
Nie rób tego.
Puma, zostań.
Nie!
Dlaczego to piszczy?
Ja pierniczę!
Dałem ci dziewiątkę, a myślałem, że to szóstka.
Mój błąd.
Liczy się przekaz.
Podaj kody albo poleje się więcej krwi.
Zrób to.
Droga wolna. Teraz.
Gotowi?
Zjazd linowy. Jesteś geniuszem, Mały Dunc.
Pomysł był mój. Przypomniała mi się
ucieczka po linie z Kevin sam w domu.
- Super. - Dzięki.
Chcesz zostać Tomem Bradym?
To właśnie cię czeka.
Będziesz Tomem Bradym, Alexxx.
Tom Brady! A to koleś.
Tak, Tom Brady.
Do dzieła.
Brawo, Tomie Brady!
Jesteśmy rodzinką Brady!
Co? Z Grunt to rodzinka?
Myślisz, że Tom jest z tego serialu?
Był głową rodziny.
- Nie. - To nie on.
Myślałem, że to on...
I tak był fajny.
Świetnie rzucał.
Pokaż nam, jak działa lina.
Jasne.
Zamontowałem deskę do prasowania.
Jest jak uprząż.
Działa jak lotnia.
Dobra.
Kevin byłby dumny.
Może nawet Tom Brady.
- Nie wspominaj o nim. - Kto?
Nie mów o nim.
Ten rozgrywający.
Zrobimy tak.
Gramy w papier, kamień, nożyce. Przegrany jedzie przodem.
Ale nie do trzech razy sztuka.
Jedna runda. Bez wymówek.
Zgoda.
Papier, kamień, nożyce.
- Tak! - Kurwa!
- Dzięki, Boże. - Kurwa!
Do dwóch zwycięstw. Będzie fair.
- Sam powiedziałeś... - Przestań.
To mógł być każdy z nas. Padło na ciebie.
Może. A może kiedyś się umówiliście,
że jeśli będziecie ze mną grać,
wybierzecie papier?
No i obaj wybraliście papier. To podejrzane.
Dobra, nieważne. Jeszcze raz.
- Co? Nie. - Tak, dzięki.
- Naucz się przegrywać. - Nie przegrałem.
Nie kłóćcie się.
Przetestujemy manekinem.
- Tu jest. - Nie trzeba manekina.
Użyjemy trupa...
O mój Boże!
Ratunku...
Pomocy!
O, kurwa.
Daj połowę kanapki.
Gdybym chciał zjeść pół kanapki, przyniósłbym pół.
- Masz się za mądralę? - To ty instalujesz zaporę,
żeby ukryć przelew pół miliarda dolarów
przy użyciu tabletu żony, czy ja?
Jednak ja.
Brawo, Mały Dunc.
To twój plan.
To miał być Kevin sam w domu,
nie Alex sam w domu.
Mieliśmy wyglądać zajebiście, zjeżdżając po linie,
a zwisamy tu jak frajerzy.
O Boże.
W mordę...
Policja. Hej, jesteśmy tu!
Dziękujemy bardzo. Dzięki, Boże.
Policja!
- Cholera. - W mordę...
- O Boże. - Co tam robicie?
W hotelu są faceci ze spluwami.
- Strzelają. - Jebane psy!
- Ściągnijcie nas. - Pierdolcie się.
Co robisz? Mają nam pomóc.
Jak będę wyglądał, jeśli uratują mnie gliny?
Słuchasz Kendricka Lamara?
Są tam ludzie z bronią czy nie?
To jeden z nich.
Facet ze spluwą.
- Chciał nam obciąć fiuty. - Chciałeś, żebym ci dotknął.
Idziemy. Który to pokój?
- 917. - Już do was idziemy.
Nie ruszać się.
Policja. Otwierać.
Z dziewiątego piętra zwisa trzech kelnerów.
Lekceważenie policjanta to zły pomysł.
Aresztuję pana.
Otwierać!
Szlag.
Jestem ranny!
Hank, przyślij wsparcie.
Przyjąłem. Wzywam posiłki.
- Zostańcie tam. - Nie zostawiaj nas!
Jest za późno.
Wróćmy do hotelu, zabijmy łotrów
- i odzyskajmy czek. - Nie ryzykuję dla kasy.
Chodzi o nasze marzenia.
Chyba o twoje.
Ja chcę pracować nad Skintendo.
- I możesz. - I tak pracowaliśmy.
- Bez ciebie. - Mały Dunc.
Że, kurwa, co?
Ja cię kręcę! Połączyłem się!
Potrzebny mi kod dostępu.
Mów wyraźnie.
I szybko.
Kurwa.
Pięćdziesiąt trzy.
Dwadzieścia dwa.
Zero dwa.
- Zero dwa... - Trzydzieści trzy.
Trzydzieści trzy.
- Sześćdziesiąt dziewięć. - Sześćdziesiąt...
Potwierdź to, Darren.
Pracujecie nad grą beze mnie?
Potwierdzam.
Skurwysyny!
Wracamy do hotelu, zdradzieckie cipy!
69, 420, 69...
To nie żarty.
Sześćdziesiąt dziewięć!
Co jest, kurwa?
Zaczekaj.
Szlag!
Mamy włamanie.
Szóste piętro.
Że co? Kto to?
Coście za jedni?
SWAT? SEALs?
Ci z Transportera?
Gadać, bo za trzy sekundy was rozwalę.
- Raz... - Nie, proszę.
Dwa...
Nie. Zaczekaj.
Trzy!
O, kurwa.
Jestem geniuszem.
Wróciliśmy.
Donaldzie, zabij ich i wprowadź kod.
Zapisałeś kod, prawda?
Gliniarz przy wejściu.
Postrzelony, ale zwiał.
Co tak patrzycie?
To z was podstępni skurwiele.
Zdrajcy. Judasze.
Judaszyści?
Ten, co wystawił Jezusa.
Judasz. Jebani Judasze.
- Dosyć wyzwisk. - Zdrajcy.
Świetnie. Nowa zasada.
Zawsze sprawdzajcie, czy zabity łotr
na pewno nie żyje.
Jasny gwint! Ten nie żyje.
Mój zabity łotr nie żyje
o wiele bardziej niż twój.
Jaki twój?
To po prostu trup.
Jak rozdeptana saszetka z ketchupem.
- Szlag! - Co?
Internet nie działa.
Jak spaghetti z sosem mięsnym.
Znalazłem telefon.
Dlaczego łotr ma numer tego gościa?
- Hu-hu. - A ty co, sowa?
Chciałbym być sową.
Odleciałbym stąd majestatycznie.
Masz telefon? Wezwij pomoc.
Nie.
Chyba mnie rozłączył.
Nie ciebie, tylko trupa.
Poczta głosowa.
Mówią Darren i Joel.
Ja też tu jestem.
I Alexxx. Ekipa Dew z dachu.
- Wspomnij o Skintendo. - Co tam się dzieje?
Słyszeliśmy strzały.
Oddzwoń na ten numer,
- kiedy będziesz miał chwilę. - Dawaj.
Do usłyszenia.
Nie czekamy, aż oddzwoni.
Nie wspomniałeś o najważniejszym.
O Beju...
I o pieprzonym czeku.
- Ludzie! - Czek.
Albo o trupie.
Od dawna nikomu się nie nagrywałem...
- Zadzwonię jeszcze raz. - To niegrzeczne.
Nagrywasz wiadomość i czekasz.
Ahmad, ty pierdoło.
Zadzwoń do kogoś.
Jebać policję, ale nie dziś.
Zabiją nas.
Nie oddałeś.
Naraziłeś nasze życie.
Rozmawiacie o czymś?
Nie.
Czekaj.
Nie zabrałeś mu komórki?
Nie widzę komórki.
Bądźcie cicho.
Twoje upiorne oczy nie widzą telefonu w kieszeni?
Wibracji też nie słyszysz?
Dość tego!
Uwolnijcie mnie.
Chwila. To nie moja wina.
Erma wszystko schrzaniła już na początku.
Ktoś wyłapał jej akcent?
Niemiecki akcent? Udaje.
Wychowała się w Pacoima.
To wariatka.
To prawda?
Jestem wariatką.
Nie.
- Daj spluwę. - Chętnie.
Mówiłem ci. Co miałem zrobić?
Zabić ją. O tak.
Pięknie.
Poważnie, nie planowałem tego.
To był twój pomysł?
Wydawałem im rozkazy z mojego...
przestarzałego BlackBerry.
Klawiatury nie są takie głupie.
Są chujowe,
a tobie wali z gęby,
ale zaskoczyłeś mnie.
Przynajmniej nie cuchnę
jak stara cipa hieny.
O Boże.
Donald, ty kutafonie.
Słucham?
Donald nie żyje.
Wypadł z okna lub nadział się na komputer.
Co jest grane?
Głośnik.
Kto mówi?
Włączam głośnik.
Ekipa Dew. Lumberjackson...
- Cześć. Co tam? - Co z Bejem?
Po co ci numer tego gościa?
Też jesteś łotrem?
Można tak to ująć.
Ale przez was stanę się...
niezaprzeczalnie zły.
O, kurwa.
- Podaj mi kod. - Nie.
Nie da rady, skurwielu. Nie znałem tego gościa.
Mógł mnie puścić, gdybym podał mu kody.
Ale ty? Pierdol się.
Na pewno mnie zabijesz.
I wiem, dlaczego.
Bo kazałem ci wylizać tyłek tej dziwki na moich urodzinach.
Ten cwel to zrobił.
Przez tydzień wyciągał z ust gnidy.
Pamiętasz, jak zanurkowałeś w tym zawszawionym dupsku?
Bo ja tak, frajerze.
Ty zakuta cipo.
Jesteś chujowy!
W porządku.
Uzyskam rekompensatę w inny sposób.
A czekając, aż zapłacisz, będę cię torturował.
A potem cię zabiję. Erma!
Wyślemy władzom nagranie. I ściągnij tu Shaggy’ego.
Co jest grane?
To ten lokaj?
Spójrzcie.
Zjechała się psiarnia.
Włącz wiadomości.
Włącz.
Steve-O!
- Patrzcie. - Nie!
Daj ten mikrofon!
Steve-O, jeśli mnie słyszysz,
kocham cię, bracie.
To powinieneś być ty. Jebać cię.
I jebać Kanał Osiem.
ZAKŁADNICY W HOTELU
Otrzymaliśmy nagranie od terrorystów.
Materiał może być
nieodpowiedni dla młodych widzów.
Dobry wieczór.
Jak zapewne wiecie,
opanowaliśmy hotel Level w Los Angeles.
Zamierzałem tylko oskubać rozbestwionego,
nadzianego bachora,
ale trzech durnych kelnerów pomieszało mi szyki.
Durnych?
Jesteśmy pokojówkami.
Wziąłem 106 zakładników do czasu,
aż dostanę 500 milionów i śmigłowiec.
Kiedy nim odlecę z USA,
uwolnię przetrzymywanych.
Dodam, że próby sforsowania wejść
zdetonują ładunki w obrożach.
Nikt nie chciałby tego sprzątać.
Będę zabijał jednego zakładnika
co kwadrans,
żeby przyspieszyć wypłatę.
Zaczynam już teraz.
Ostra jazda.
Słuchaj, brachu...
Przecież jesteśmy braćmi.
Załatwię ci numer Stacey Dash.
W mordę!
Nie. Co?
Jak widzicie,
dotrzymałem słowa.
Obyście zrobili to samo.
Pora na coś lżejszego. To będzie niezapomniana chwila w TV.
Wyluzowany występ Shaggy’ego.
Nie zabijaj Shaggy’ego. Kocham go.
Nie zabijaj go.
Zaśpiewam kawałek
napisany dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti.
Zaśpiewaj „It wasn’t me”.
To niestosowne...
Nikt nie chce słuchać o Haiti.
Chcą „It wasn’t me”. Ja też.
Śpiewaj!
- Śpiewaj. - Proszę cię.
Śpiewaj, Shaggy.
Shaggy jeszcze śpiewa.
Według raportów nic mu nie jest.
Zbierzcie ich.
Wchodzimy do środka.
Szkoda, że muszę spadać.
Trudno.
Gdzie się wszyscy pomieścimy?
W konferencyjnej.
Ale jest przystrojona na jutrzejszy zlot.
Lepiej będzie, jeśli zostaniemy na górze.
Do sali konferencyjnej.
Ruchy! Nie zaganiam bydła.
Zapoluję na kelnerów.
Bilbo i Dildo. Za mną.
O szacunek się nie prosi,
tylko się wymusza.
Ruchy! Przebierajcie nogami.
Skąd ten zastój?
Ruszajcie się!
Spójrz, Darren.
Idą do środka.
Co z tego?
Będą zamknięci.
Nie zapanujesz nad karabinami.
Ile szałwii wypaliłeś?
Ile ci zostało?
Jeszcze sporo,
ale wszędzie pełno szkła.
Pytam o szałwię, nie o kanapkę.
Teraz chcesz pomocy?
Bierzcie spluwy
i za mną.
Masz szkło we włosach.
Sprzedaję na kilogramy.
Jeszcze nie.
Najpierw muszę zmienić wizerunek marki.
Szałwia jest mało sexy
i tylko Darren ją lubi.
I laski z drużyny softballu.
Są szalone.
Nieważne.
To jest idealne. Akurat.
Alexxx, ty tutaj mieszkasz?
Na to wygląda.
Nie.
Wiecie, czyj to pokój? Josué.
Tego konserwatora. To dziwak.
Mówiłem o zmianie wizerunku marki.
Kojarzycie gościa od Marlboro?
Nazwę się „Wujek Sal”.
Sal-via. Łapiecie?
Buffalo Bill nie powstydziłby się takich ilości balsamu.
Szałwia jest tam.
Co to?
Siedzisz na tronie,
z kieszeni wystaje ci szmal,
a nad głową masz cycki.
Prawdziwy z niego artysta.
Dziwna sprawa.
- Szałwia jest tam. - Josué maluje tu twoje portrety
i wali gruchę do porno parodii
twojego ulubionego filmu Flubber?
Flubbher. Zabawne.
Dobra, mieszkam tu.
Tu walę konia, tu maluję autoportrety.
Walę konia, malując siebie. Zadowoleni?
- Jezu. - Nie jest źle.
Odkładam pieniądze. Za sześć lat kupię maybacha.
Jestem bezdomnym facetem z mega ciałem.
Ale schowałem dumę w kieszeń
i pokazałem szklarnię, by ocalić dzień.
- Tak że nie ma za co. - To tylko szafa.
Ale szałwii wystarczy,
żeby upalić wszystkich.
Zabierzemy im spluwy i ich zamkniemy.
- Albo zabijemy. - Nie.
Wy macie trupy na koncie,
a ja nie.
To mi się należy.
- Weź sobie mojego trupa. - Nie.
- Chcę własnego. - To dobry pomysł.
Musimy jakoś wpuścić dym do sali konferencyjnej.
Przez otwory wentylacyjne?
- Dostać się do przewodów... - Nie da rady.
Wymyśl coś.
Rozejrzyj się i coś zmontuj.
Mamy mnóstwo balsamu.
Walmy ich gruchy, aż się poddadzą?
- Lepiej coś zbuduj. - To same śmieci.
- Nie ma nic użytecznego. - Mój cały dobytek.
Chwila.
Wiem.
Zaraz narysuję.
Tryby się kręcą.
Dobra.
- Co mam robić? - Ty? Nic.
Nie wtrącaj się.
Dość zrobiłeś.
Wstawać.
Natychmiast.
- Ale twardziel. - Zamknij się.
Nieładnie pachniesz.
Narobiłeś w gacie?
Szlag.
Myślisz, że się boję,
bo wymachujesz gnatem?
Jeb się.
Sądzisz, że kupisz szacunek
za te pieniądze, co?
Ty kupiłeś.
Myślisz, że cię lubią,
bo śledzą cię w internecie?
Połowa obserwujących to roboty.
Nie jest taki sławny.
Ważne, że ja urywam głowy.
Ty tylko nienawidzisz i bierzesz.
Może ja też urwę komuś łeb?
Ty. Przyprowadź go.
Nic nie zrobiłem.
Nie. Chryste Panie...
Nie rób mi krzywdy.
Nie mam wcale zamiaru.
Ściągnij mu spodnie.
Co takiego? Kurwa.
Nie!
O, Jezu.
Puśćcie mnie.
Kazałeś mi wylizać...
tyłek dziwki.
Tak.
Zobaczymy, czy będą cię szanować,
gdy wyliżesz dupsko temu grubasowi.
Ahmad!
Ale tam ciemno.
Liż albo on zginie.
Powiem tylko jedno, ziom.
Nie musiało tak być.
Przestań.
Co jest, kurwa? O, tak.
Czekaj.
Widzicie to?
Bej liże mi dupsko.
Sam Bej robi mi lizanko.
- Wrzućcie to na Instagram. - Dość!
Nie skończyłem!
Postaw go! Dość!
Jeszcze chwilkę.
Próbowałeś mnie upokorzyć?
Myślisz, że oprócz lasek
nie zaliczyłem w życiu paru męskich dup?
Może nie masz wstydu. Rozumiem.
Przygotuj się na cierpienie.
Spróbujmy jeszcze raz.
Przynieś mi właściwy czujnik.
Oby umiał pływać.
- No co ty? - Kucaj.
Wiesz, do czego to służy.
Ahmad...
Tak.
Niżej.
Jeszcze.
Zabili Cheta.
Jakim cudem?
To tylko kelnerzy.
Nie byłeś śmieciarzem
jeszcze parę lat temu?
Tędy.
Nie musiałaś podawać tego do ogólnej wiadomości.
- Powiedz, że byłeś kierowcą. - Pierdol się.
To powinno wystarczyć.
Podłączymy to do wentylacji
i odczekamy 45 sekund.
Bandyci zemdleją,
zwiążemy ich i uwolnimy zakładników.
To mój plan.
Wygrałeś naklejkę.
- Co robisz? - Przepraszam.
- Wybierz spluwę. - Nie biorę spluwy.
Moją bronią jest mózg.
Mam pełny magazynek.
Będziesz pchał wózek.
Nie słyszałeś? Przestań.
Bierz przedłużacz.
Idziemy.
- Zmęczyłeś się? - Dymaj się.
Jesteś jak najsłabszy łotr z Bonda.
Zabij mnie, bo i tak się nie zmęczę.
Puma ledwo zipie.
Może przerwiemy jego męki?
To było super.
- Boże. - Wymuszaj szacunek.
Nie proś o niego.
Widzieliście, ile było krwi?
Było z niego krewkie psisko.
Niemal ogar.
Wystarczy! Mamy tego dość!
Prawda?
Takie traktowanie gości jest nie do przyjęcia.
Że nie wspomnę o niszczeniu własności hotelu.
I zabiłeś szczurowatego pieska.
Jako pełniąca obowiązki menadżerki hotelu
każę ci z tym skończyć!
O Boże.
Usiądź sobie.
Już dobrze.
Która to godzina?
Chyba amerykański rząd
ma was gdzieś.
Za minutę ktoś zginie.
Ale sam mam dość zabijania,
przynajmniej na jakiś czas.
- Ty. - Nie. Kochanie...
Zrób coś. Zgłoś się na ochotnika.
- Wstawaj. - Zrób coś!
Oraz...
No, nie. Ty.
Uwolnij go. Podejdźcie tu.
Walczcie do śmierci.
Co? Nie.
Wyślę to
do telewizji. Nie zabiję jej.
Ustalcie między sobą
lub zabiję oboje.
Ktokolwiek to ogląda, nie chcę tego robić.
- Nie jestem mordercą. - Racja!
- Szlag. - Chryste.
Joel?
I to jest porządna telewizja.
Nie powtarzajmy tego.
Dawać forsę i śmigłowiec.
- Zebrali pieniądze? - Przed chwilą.
- Niech wyślą śmigłowiec. - Tak jest.
Ciszej.
Szybciej.
Ma być cicho czy szybko?
Za chwilę ktoś zginie.
Dawaj.
Z drogi.
PLAN ATAKU
JESTEŚMY TUTAJ
- Przed chwilą działało. - Umrzesz szybciej niż ja.
Gotowe.
Mam palnik. Daj zapalniczkę.
Podaj mi ją.
Podłącz wiatrak.
- Szybko. - Gdzie przedłużacz?
- Miałem go przynieść? - Mówiłem ci. Mówiłeś też, że nie chcesz mojej pomocy.
I wyślizgałeś mnie z pracy nad Skintendo.
Mam mętlik w głowie.
Alexxx, nie...
Nie bądź totalnym dupkiem i powiedz,
że masz przedłużacz.
Robisz to, bo nie daliśmy sobą dyrygować?
- Ci ludzie na nas liczą. - Zapomnij. Nieważne.
Musisz zmontować dłuższą rurę.
Znajdź więcej toreb.
Pierdol się.
Jesteś obleśnym egoistą.
Mówię to
jako może przyjaciel.
Lepiej... uważaj.
- Sam uważaj. - Za tobą!
Kurwa.
Nie strzelaj, kretynie.
Są moi. No cóż...
Twardzielka nie jest już taka twarda.
Zabawimy się.
- Rozdzielić się! - Rozdzielić się!
Cholera!
Mówiłem, że się rozdzielamy.
- Wiem. - Wszyscy.
Daj mi chwilę.
Muszę coś zrobić.
Co? Nie, kurwa!
Chcesz zapalić, kiedy mordercy na nas polują?
Tak, wiesz dlaczego?
Bo nie chcę o tym pamiętać.
Weź się w garść, pojebie.
A Alexxx? Musimy go znaleźć.
Szlag.
Będziesz moją pierwszą ofiarą.
A ty moją milionową.
Nie gadaj.
Gdybyś powiedział,
że dziesiątą, to bym ci uwierzył.
Milion to przesada.
Nie!
Ty skurwielu.
UWAGA NA OSTRE KRAWĘDZIE
O Boże.
Zabiję cię, sukinsynu.
Moja wina.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, co robić.
Jeb się!
Za mną.
Powrót do pokoju Króla Spustów.
- Co teraz? - Nic.
Już po nas.
Zmarnowałeś naszą szansę.
Pieprz się!
Jesteś nabuzowany.
Nie obrażę się. Wykorzystajmy tę energię...
Obraź się.
Mamy cię dość. Na zawsze.
Jak chcecie.
Radzicie sobie świetnie beze mnie.
Pracowaliście sami nad kombinezonem.
- Od dawna to trwa? - Jezu Chryste. Od lat.
Jak mogłem zadawać się z takim frajerem?
Nie jestem frajerem.
Nie!
Strzeliłeś do mnie?
Obok ciebie, dziwko.
No to patrz.
Ty sukin...
Przestańcie!
Cicho, Mały Dunc.
Mam na imię Joel, kretyni!
O, cholera.
Szkoda, że się wypstrykałem.
Posłałbym ci kulkę w łeb.
Ja zaatakowałbym cię z boku.
Przeszłaby na wylot. Pozszywałbym się.
Moja spluwa ma bagnet.
Rozpruwam ci szwy.
Mam więcej nici. I szyję.
- Przeliteruj „szew”. - Sam przeliteruj.
Ja też gram.
Szkoda, że nie mam nabojów.
Ten jest nabity.
Tu Rich. Znalazłem kelnerów.
Obsługę hotelową.
Przyprowadź ich do sali konferencyjnej. Będą następni.
Za późno. Już nie żyją.
Dobrze.
Erma ich dorwała?
Ja. Zaraz przyjdę.
Nadlatuje śmigłowiec.
Jesteście wyczerpani.
Chodźmy do spa.
Jazda!
Dawno chciałem to zrobić.
ZASRANIEC
Spodoba się chłopakom.
Wyglądasz wykurwiście.
Zabawne.
Masz dużego fiuta na policzku, ale „zasraniec”?
To śmieszne.
Mnie to bawiło. Nienawidzisz Ameryki.
Rozumiem.
Niewolnictwo, drony,
KFC nagle wycofuje ulubione kanapki.
Ale my jesteśmy w porządku.
Chcę forsy.
Ja i Jared mieliśmy się wycofać z branży.
To ten gość z góry?
- Tak. - Co to?
Nie wiecie, jak to jest kogoś stracić.
Ja wiem.
Ja go pchnąłem.
Kurwa.
Nie pogrywaj ze mną, dupku.
Dopiero zaczynam.
Odprężcie się. Wyłączmy to.
Proszę bardzo.
Co dalej w naszym programie spa?
Próbowaliście masażu kamieniami z lawy?
Jesteśmy sprzątaczami.
Nie stać nas nawet na lampę z lawą.
Są bajeczne.
Będzie bardzo przyjemnie.
Dla mnie. Was zaboli.
Nie!
Kurwa!
Zaraz się odprężycie.
Przestań!
Przepraszamy za twojego przyjaciela.
Kogo?
Twojego przyjaciela.
Przyjaciela?
Mówisz jak mój ojciec.
Był dla mnie wszystkim.
Ty, pojebie!
- Alexxx, co ty wyprawiasz? - Jebać mazgaja.
Czemu się tak mażesz?
„Mój kochaś nie żyje”.
Wiesz co?
Zerżnij się sam w dupę,
zapłodnij i urodź przez odbyt.
Nazwij dzieciaka Jared Junior.
- Pierdol się. - Wzajemnie.
Pora na masaż tkanek głębokich.
Beznadziejne teksty.
O Boże.
Alexxx, patrz.
Umarłem?
Albo on?
Koleś się zesrał.
Tak.
Dobry pomysł z tym olejkiem.
Dzięki. Nie byłem pewien, jaki masz plan.
Nie miałem tak naprawdę planu.
Jak zwykle zresztą.
Chciałem choć raz zrobić coś bezinteresownie.
Tak.
I to mi się w tobie podoba.
Gdy byliśmy gotowi umrzeć,
wkroczyłeś do akcji.
Popłakałbym się, gdyby to nie było takie frajerskie.
Więc nie zamierzam.
- Nie płacz. - Nie płacz.
Już dobrze.
Ale muszę powiedzieć,
że cię, kurwa, kocham, ziom.
Kocham cię.
Kocham cię, Darren.
Wzajemnie. Co jest?
I ciebie też.
Zaakceptuj to.
To wystarczy.
Rozumiem, że tłumisz uczucia,
bo wiem, jak cię wychowywano.
Jeśli wyjdziemy z tego cało,
chcę zobaczyć ulepszenia.
Chcę was motywować,
nakręcać pomysły.
Być dla was nawozem. Łajnem.
A wy nasionami,
które ze mnie wykiełkują
i wyrosną
na piękny kwiat Skintendo.
Wiecie co?
Zbudujmy kombinezon teraz.
Paplałem ot tak.
Zróbmy to dzisiaj.
Po co?
Żeby zabić bandytów.
W pytę!
Co ty na to, Mały Dunc?
Wybacz.
Joel. Gotowy?
Da się zrobić.
Wiem, jak.
- Moje włoski. - Jasne.
Jak działa tryb kontroli?
Wiesz, że kombinezon steruje postacią w grze?
Tak.
Tryb kontroli to coś jeszcze lepszego.
Nie mam swojego sprzętu. Użyłem elektrostymulatorów
do poruszania jego mięśniami, ale było ich mało.
Może tylko chodzić i się obracać.
Dlatego napchałem mu do rąk kamieni.
Będzie jak obrotowy młot.
Brawo, Joel.
Robo-zombie z obrotowym młotem. Super.
A po co te odświeżacze?
Zesrał się.
W spa. No tak.
Sprawdzę coś.
Ostrożnie. Cholera.
Dobry jest.
Niech zatańczy. Potrząsaj.
Teraz zadabuj. Jeszcze raz. Potrząśnij.
- Mamy atakować. - Tak, tak.
Nie.
Nie jestem gotowy.
Chcę wam coś powiedzieć.
Gryzie mnie to od dawna.
Jestem...
- Gejem. - Wiemy.
Od zera do bohatera.
Nie ma na to czasu.
Rich! Gdzie byłeś?
I co masz na sobie?
To kombinezon.
Jebać was, łotrzy.
Czas na spotkanie ze stwórcą. Pięści furii, szmato!
Nieźle zawirowałem. Widzieliście?
Jak to „wiecie”?
Przyznawałeś się zawsze po pijaku.
Załatw go.
Pierwszy raz na balu maturalnym.
Potem w Nowym Orleanie.
Bourbon Street
tak na ciebie działa.
Potem, kiedy dorwaliśmy Osamę bin Ladena.
Upiliśmy się, a ty nawijałeś, jaki z ciebie gej.
Czemu nic nie mówiliście? Było mi ciężko.
Czekaliśmy,
aż przyznasz się na trzeźwo...
- Jak teraz. - To właśnie ten moment.
Moje gratulacje. To poważna sprawa.
- Super. - To jest mega.
Kombinezon Skintendo działa.
- Super. - Właśnie.
Dziwne, że bateria się nie przegrzewa.
Jednak się przegrzewa.
To było zajebiste.
Do dzieła.
Rozjebmy ich.
Joel przestał się bać.
Bałem się, gdy udawałem hetero.
Teraz mam władzę.
Jestem wkurwionym gejem.
Zostań z tyłu. Nie masz spluwy.
- Niepotrzebna mi. - Gotowy?
- Jazda. - Jazda z tym szajsem.
Ekipa Dew!
Żółwik, żółwik.
Nie strzelać, bo on zginie.
Lokaju! To koniec.
Nie jestem lokajem.
Ani my kelnerami.
- Nie jesteśmy. - W sumie tak.
Gliny otoczyły hotel. Rzuć broń.
Dobra rada.
Rzućcie swoją broń.
Erma? Co ci się stało w twarz?
Zamknij się.
Idź po forsę.
Przepraszam.
Nie podoba mi się to, że próbowałaś nas zabić.
Chyba ma to gdzieś.
Zrób swoje i idź na dach.
Weź, co się da.
Twój chłopak ucieka?
Nie powinnaś iść z nim?
Nie jest
moim chłopakiem.
Jesteś singielką. Spoko.
Jestem zawodową zabójczynią,
a ty stoisz mi na drodze.
Joel, rozwali ci łeb.
Musisz przeprosić.
Jasne?
Jest gejem.
Cholera.
Ja nie przepraszam, cioto.
Nie wierzę, że mnie tak nazwałaś.
Nawet nie dymałeś faceta.
Dymałem.
Dupa jest lepsza niż pochwa.
O wiele.
Laski też mają dupy.
Dostała z liścia.
- Tak. - Super. - Ładnie. - Uważaj!
Koniec tego.
O, nie.
- Załatw go! - Dalej.
Dawaj, Joel!
Ty zasrańcu!
Wal się, suko!
Podoba ci się? Lubisz dokuczać tym, którzy są inni?
Nie.
Zdobyłem punkt.
Tak.
Zmiataj stąd.
Mały Dunc zaliczył wsad.
Tak!
Tom, kurwa, Brady!
Nie Tom Brady.
To futbolista, nie koszykarz.
Mitch jest Tomem Bradym.
Myśleliśmy, że nie żyjesz.
- To twój fiut. - Spokojnie.
Mieszkamy w Los Angeles.
Za osiem tygodni mi go przyszyją
albo wyhodują na nowo. Znów będziemy razem.
Dobrze mówię?
Wszyscy są cali?
Cassie? W porządku?
Jestem wstrząśnięta,
ale wszystko gra.
Masz ten awans.
- Serio? - Zasłużyłaś.
- Tak. - Schłódź moją parówę.
Co za noc.
Czołgałem się po hotelu przez parę godzin.
Wiesz co, Mitch? Mam lepszy pomysł.
Może zadzwonię do szefostwa i powiem im, jaki jesteś żałosny
i zażądam twojego zwolnienia?
Nie dlatego, że mam chrapkę na twoje stanowisko.
Ale musisz wiedzieć,
że zachowując się jak świnia,
zasługujesz na takie traktowanie.
61 jardów.
Mistrzyni licealna Nowego Meksyku.
Wynagrodzę ci to.
Pogadajmy o tym.
Niech ktoś mi przyniesie fiuta.
Ktoś pomoże?
- Gdzie Erma? - Już po niej.
- Nie masz forsy? - Nie. Chciałem tylko...
Startuj.
Dobrze, choć jeszcze takim nie latałem.
Startuj. Góra. Teraz.
To nie ja zabiłem pilota.
- Hej! - Czekaj.
Dlaczego mają wywrócone kieszenie?
To my, kelnerzy.
Chcemy wykupić Beja.
Mamy twoją forsę.
Weź ją sobie.
Tylko oddaj nam Beja.
Jeśli to zrobię,
zestrzelą mnie.
Mamy pustą torbę.
Bej może się w niej ukryć.
- Co? - Nie dowiedzą się,
że z tobą nie leci, i dostaniesz forsę.
OK, ale szybko.
Kurwa.
Szlag.
Właź do torby.
Ratuję cię.
Zamknij się, kurwa.
Ty dupku. Zabiję cię.
Nie zasuwaj zamka.
Zabierzcie go.
Masz pieniądze.
Nie pożałujesz tego.
Upewnijmy się.
Pieprzony...
O Jezu.
- Złap go. - Szlag.
Alan, lećmy.
Otwórz.
No, otwieraj. O Boże.
Jesteś cały?
Ten skurwiel mnie postrzelił. I ujdzie mu to na sucho.
Nie ujdzie. Patrzcie.
Cassie, czas spuścić psy.
Mówi się „odbiór”.
Wszyscy uciekać!
Biegiem.
Szybciej.
Nie.
- Eksplodował. - Tak!
Ja cię kręcę.
- Fajnie być kozakiem. - To ekscytujące.
- Mówiłem wam. - Mówiłeś.
Wybacz, że wątpiłem.
Zawieźcie mnie do szpitala.
- Okay. - Tępe fiuty.
Zaczniemy pracę nad kombinezonem Skintendo.
Damy ci znać.
Potrzebny nam drugi czek.
Kiepsko nam się wiedzie. Te pieniądze odmienią nasze życie.
Że, kurwa, co? Nie wypisuję drugiego czeku.
Zaczekaj chwilę.
Dlaczego nie...
Ma wstrząśnienie mózgu. Coś mu się stało.
Wszystko wiruje?
Wypisałem wam czek,
żeby wkurzyć Ahmada.
I żeby było śmiesznie.
Mój brzuszek.
Zabierzcie mnie stąd.
Pomacaj mi jaja. Sprawdź, czy fiut działa.
Nie czaję.
Wydawał się fajny na Instagramie.
- To dupek. - Przepraszam.
Mark Cuban, znajomy Beja.
Byłem w hotelu.
- Widziałem wasz kombinezon. - Tak?
Ja pierdolę.
Trafimy do Dragons’ Den.
Mark Cuban chce kupić Skintendo.
Tak go nazwaliście?
- Tak. - Dobra nazwa, co?
Fatalna. Nie jestem zainteresowany.
Ale mieliście dziś ciężki dzień.
Chcę kupić prawa do waszej historii
i stworzyć na jej podstawie grę. W wasze role
wcielą się znani aktorzy.
- Zaklepuję Seana Astina. - Ja Gosselaara.
A ja Carę Delevingne.
Wszystko jedno.
- Do zobaczenia. - Dziękujemy.
Ma fajny chód. I koc. Nara, Marky Cubes.
- Fajnie. - Odlot.
DWA LATA PÓŹNIEJ
GRA ROKU
Mam coś do powiedzenia.
Przymknąć się. Chcę coś powiedzieć.
Jesteśmy milionerami z branży gier, którzy zorganizowali ten rejs
wzdłuż wybrzeży Kostaryki
dla setki najbliższych przyjaciół.
Gratuluję wam
najlepszych pośladków w branży.
Jesteście zajebiści.
Trzeba nimi potrząsać!
Dzwonią na obiad. Zapraszamy.
No, chodźcie.
Joel, jestem z ciebie dumny.
Nie tęsknię ani trochę
za tamtym nieśmiałym frajerem.
- Mówię poważnie. - Dzięki.
I cieszę się, że Darren nie jest już apodyktycznym dupkiem,
który nie wytrzymuje bez szałwii.
Od tamtej nocy nie palę.
I super.
Teraz wciągam koks.
Ale dla zabawy.
Zdrowiej.
Jest super, chłopaki.
Mamy kasy jak lodu.
Darren bierze kokę dla zabawy,
Joel kręci tyłkiem i prosi się o fiuty.
Jeszcze nie proszę.
Darren! Powiedz mu o pomyśle na grę.
Jasne.
Nowa gra.
O skrzatach. Tylko że wysokich.
Ciekawe.
Ale już nie zależy mi na pieniądzach.
Wiecie, co się liczy?
Przyjaciele.
Dawajcie łapy.
Ekipa Dew'd!
Dupo-żółwik.
Będziemy żyć wiecznie!
Nigdy nie umrzemy!
Magazynki na styk.
Rozwalmy ich.
JUŻ WKRÓTCE